Luke 10: vær

















Det siste døgnet har det vore mye vær her på øya. Vind! I går kveld då eg la meg var eg sikker på at både tak og vnduer skulle væra bortblåste når eg våkna. Så eg låg og var redd og forstod ikkje korleis svensken kunne sova. men han er van til vinden her og sa bare "det blåser inte bort. bare sov, du blir van vid ljudet efter ett tag". Eg blei det og sovna til slutt.

I dag sov eg (som vanleg) lenge. og har vore på tur. Eg prata med Britta i telefonen og sa kva eg dreiv med om dagane "Du går ju rundt och är ledig, det är det du gjör!" og ja, ho har rett. Eg har maks kvile og slappar av i alle delar av kroppen, og ikkje minst i hovet. 

Eg syns øya her er så fin, så eg prøvde å ta nokon bilder. før de kommenterer at horisont linja ikkje er rett og at nokon av bildene er dårlege vil eg bortforklara alt med at det blåste så mye at eg holdt fast på hua som eg hadde knytta under haka. og eg måtte ta av meg vottane for å ta bilder...

Fram til nokon kjem med ideear til kva eg skal skriva om, så forsette eg å skriva om meg sjølv. 

Luke 9

Luke 9

Livet på klädesholmen er framleis bra, og me har planlagt utflukt til helga :-)

Luke 8

No har ferien og avslappning endelig kome til meg. I skrivand stund er eg på Tjørn og nyt livet som "hemmafru". Svensken er på skulen og eg har brukt heile dagen på å kvila. Bare slappa av. No sitt eg og ser på tv og lagar julepressangar. Snart kjem han heim og då skal me sjå på tv ilag! Livet er godt.

Så til ein annan ting. Eg hadde heilt gløymt at eg hadde jo kjøpt meg julekalendar! "Julemysteriet" av Jostein Gaarder! Den hadde eg satt i hylla, men gløymt. No er den med i sekken og eg skal kosa meg. 

Luke 7

Heihei! I dag er slutten på ein av kalenderane mine, i dag skal eg til svensken! Sekken er pakka og veska står klar. Så no skal eg bare til Tante og eta pinnakjøtt før eg drar. Wiii! Å sjå igjen folk er veldig fint. Ryktene går om at svensken har blitt ein skjeggete svenske. 

 

Luke 5

 
I dag vil eg dela den finaste julesongen eg veit om. Frå eg høyrte den første gong har eg elska den. 



Luke 4: Eksamen.

Dagens luka er meir ei trist luka. Men ei aktuell luka for veldig mange studentar. For midt i denne førjulstida som skal væra så fin, gje oss glede og ro er det eit stort problem. Problemet er som kjent eksamnar. Personleg stillar eg meg veldig kritisk til at hausten, som allerede er mørk og tung også skal forpestas med eksamnar. I morgon har eg siste eksamen for semesteret og er fri. I morgon har eg ferie, men vegen dit kjennes enno så alt for lang. Den panikken som kjem paralellt med at dagane kjem og går er vond. Kan eg alt? Oj, der er noko eg ikkje kan! Eg må desverre avlysa mitt liv for det er snart eksamen. 

Så her er ein song til alle som sitt med skule og lekser. 

"/>

Kjem forhåpentligvis tilbake sterkare i morgon. 

Luke 3: Nøtteknekkeren

Neida barn, eg har ikkje gøymt dykk. Eg har bare vore opptatt med eksamen, kviling og Nøtteknekkeren.

I kveld var eg og Magnus på operaen og såg den nydelige balletten Nøtteknekkeren. Det var forsinka bursdag og tidleg julepressang. Perfekt. Me hadde kjempe bra plassar og kosa oss. For ein musikk og for nokon danserar! Det var så himla vakkert. Dei første frysningane fekk eg alt i overturen, mens Magnus elskar blomstervalsen mest. Dansen etter blomstervalsen er det vakraste eg nokon gong har sett. Tårene trilla og eg var heilt lamslått. 

Sidan eg ikkje er ein frekk dust tok eg sjølvsagt ikkje bilder under forestillinga, men eg har stole pressebildene til operaen.no. Bare så de får eit bittelite innblikk i kor fint det var.









Og tilslutt eit lite ballettbilde av meg og Mag. 




Luke 2: Snø

Hei igjen! Så kult at fleire ville ha dette som ein liten bonuskalendar. I dag fekk eg lotto-kalendar i posten! Mammo mi er best. Og Solveig si mamma er og bra, for Solveig fekk og lotto-kalendar i posten i dag!

Så til dagens tema: snø. Eg har forstått at mange treng snø for å komma i julestemmning. Og eg har respekt for at mange har sine ting som gjer at dei får adventkjensla. For nokon er det snø, nokon treng Oslo gospel chior (!!???) , for nokon er det konsertar, nokon har nissefigurar osv. For meg er det nøtteknekkeren og guttekor! Men tilbake til snø. Joda, det er hyggeleg at det er bra for nokon. Eg veit ikkje korleis det er her i Oslo, men i Bergen hjelp det ikkje om det kjem snø andre desember, for då er den jo borte igjen til fjerde, og då går folk i bakken av sorg over at "julesnøen" er borte. Om ein fyrst skal ha snø, er det ikkje betre at den då kjem om tre veker? Andre problem med snø er bivirkningane. Det blir glatt på bakken, det fører til trafikkproblem og ikkje minst det er kaldt ute. Korleis nokon kan finna dette bra forstår eg ikkje. Eg og kan verdsetta snø, men eg seier som min far "Snøen kan væra på fjellet, så kan ein reisa dit når ein vil ha den". For det er kjekt både å aka, stå på ski, snøballkrig og å bygga snømann. Men at ein treng dette for å få ei kjensle av jul er jo dumt. Det er dumt for det er jo ikkje oko ein kan styra. 

Uansett, det finnes verre ting en snø, som krig, sjukdom og exfac. Her er nokon snøbilder eg tok utanfor i dag. Så om det gjer nokon sin dag betre, så blir eg glad. 


Ok, eg tilstår, dette bilde tok eg frå vinduet...

 

Advent. Luke 1.

Hei vener og andre disipler!

No er det lenge sidan eg har kjent noko trang til å skriva her, men når ein sitt med eksamen opp til øyrene er det skammeleg kor fort ein får ein trang til å gjera noko anna, og kreativiteten kjem snikande. Til de som har venta på mail frå meg om julekvisskalendar i år, den mailen kjem ikkje. I år har eg ikkje tilegna meg nok kunnskap til å leika med dykk. Derimot tenkte eg å heller dela mine tankar kring advent/jul/osv i førjulstida. Vil de væra med på det? 

I dag er det 1.desember og alle opnar dei fyrste lukene i kalendrane sine. Ikkje eg. Eg har ikkje kalendar. Då eg forstod at det ikkje kom lotto-kalendar i posten innsåg eg at eg måtte kjøpa sjølv. Det er sånn det er når ein er "vaksen". Ikkje berre må ein vaska kle og laga middag sjølv, ein må også stå for egne innkjøp. Så i går kveld tusla eg ned på min lokale bunnpris. Dei hadde ingen lotto-kalendar. Eg såg fortvila rundt meg og spurte om ho var heilt sikker "me har med sjokolade var svaret. Men eg har då feira advent nok gonger til å vita korleis den smakar, så eg svara "åja, okei" og betalte for brødet. 

I dag har eg sett litt på nett, og nettet er overfylt av kalendrar. Med nettet meiner eg sjølvsagt facebook. Nokon småartige youtube-klipp og nokon djupe "tankevekkerar". Eg kom over ei hending som fleire av mine vener hadde meldt seg inn i. "anti-stress adventskalendar" eller noko i den duren trur eg det heitte. Eg kjente skepsisen råa, men kven er eg til å dømma før eg har sett, tenkte eg og klikka vidare. Det var mange deltakerar og introteksten var jo bra, så eg tenkte kvifor ikkje. Eg angra i det eg såg fyrste "oppgava". "klem så mange de kan i dag". Då kjente eg at både levera, hjarta og nervene mine byrja å sakte dø, før eg trykka meg bort. Eg kan ikkje væra med i ein klemmekalender. Ein klem er noko som skal komma spontant mellom vener og familie, ikkje noko ein bør tvingast til. Så her sitt eg utan kalender. Eg skal kjøpa, men det vert kanskje ikkje gjort før neste luka også skal opnast. 

Eg skal prøva å hugsa å komma med ei ny luka til dykk i morgon. Sei til om det er noko de vil eg skal ta opp. 

17.mai i Oslo

I år feira eg for første gong 17.mai i Oslo. Det var spennande. Som tidligare korpsmusikant er jo 17.mai uten instrument i handa veldig rolige. Gammel jegermarsj blir plutselig bytta ut med champangefrukost og fest til langt på natt. Dette var nytt for meg. Men som sagt spennande. Eg stod opp tidleg for å laga frukost og for å ta på bunaden, som når ein står med søvn i auga, kan virka meir som ein rustning med alt sølv som skal stikkast inn. Nytt for året var også at det var svensken sin første 17.mai! 


Frukosten står klar på bardisken og rundstykkene er tatt ut av ovnen.













Karl Johan og barnetoget

Eg må nesten ta opp nokon utfordringar som møtte oss på Karl Johan.
1. Folk med barnevogn. Om ungen ikkje er stor nok til å bærast eller henga fast i ein sele, så ikkje gå på Karl Johan! kvar gong med kom til vogner stoppa alt opp, for ikkje å snakka om når to vogner møttes, då kunne me legga oss ned å ta ein middagslur før me kom vidare.
2. Ikkje røyk når du står i ei stor gruppering av folk. Eg orkar ikkje forklara kvifor ein gong, berre ikkje gjer det.
3. Folk på ha kontroll på flagga sine, eg vil ikkje ha eit flagg korkje i nasa eller auga. 


Etter ein runde opp til slottet tok me oss ein spasertur på Akerhus festning, og kvilte beina litt.


Etter betasuppa i Rådhusgata tok me med oss kusina heim og skifta og kvilte med eit glas vin på altanen.

Og avslutta med ein selfie på eit bad på Carl Berner.

Så gjekk eg og svensken heim med verkande føtter og kjente glede idet me endelig kunne gå utan sko.

Skoddeheimen

No er eg sint. Eg og Marie sitte på benken på røykeplassen utanfor Haugesund flyplass, og hadde eg vore røykar hadde eg kjederøyka no. Me er ferdig på Via Vitae-samling og skal heim til Oslo. Me blei kjørt til flyplassen tidligare i dag, for me tenkte at venta må me uansett, så då kan me lika godt venta på flyplassen. Så me var gjennom sikkerhetskontrollen og satt klar og venta kvart på to. Så no fem timar etter sitte me då her. På grunn av skodda måtte flyet fly til Stavanger, så no skal me ta buss til Stavanger og Sola.
Men eg er glad for at me reiser med SAS. Eg og Marie samlar eurobonuspoeng og har blitt ledd av av våre medsangerar som skulle reisa med norwegian, men den sm ler sist ler best, norwegianpassasjerane må venta til i morgon...

Sol og tanker om ein vestending sitt forhold til det gule fenomenet

I går vakna eg til sol. Ja, du leste rett, det var blå himmel, og noko lysegult skinte. Først lurte eg på om det var ein lyskastar som var satt mot vinduet mitt for å lura meg, men det var faktisk denne sola som me ofta berre høyrer om. Det påstås at her eg har busatt meg, Oslo, skal sola skina masse, men i vinter har det eigentleg bare vore kaldt og snø. Men no er det i følge kalendaren vår og no har sola sett si vitjetid. Og hold dykk fast no, for det var ikkje berre i går det var sol, men og i dag har eg lufta solbrillene mine.

Då eg budde i Göteborg i fjor var det ei i klassen som utropte "gud, det regnar ju hela tiden, jag har inte sett sol på över en vecka!". Eg lo av ho, litt hånleg, og forklarte at der eg kom frå, altså den vestre sida av mitt fedreland, der hadde me for nokon år sidan over åtti dagar regn i strekk. Altså dobbelt så lenge som dei hadde i bibelen. For ja, me vestlendingar syns synd på oss sjølv. Ikkje fordi me er frå den vakraste delen av landet, har forståelse for dialekter og bygder, kanskje ikkje kan kebabnorsk og fordi me seier måse istaden for måke. Men fordi me har eit alvorleg mangel på sol. Bergen er byen som er kjent for regn, sjølv om byen på regndagar ser ut som ein utedo, medan dei få utvalte dagane med sol er den finaste byen i verda. Derfor er det trist at turistane alikevell vil ta bilde med paraply framfor bryggen, også når sola skin.

For det skal me vestlendingar ha; når sola skin så veit me å verdsettja ho. Eg hugsar fleire gonger på barne og ungdomskulen fekk me gå ut, eller fekk fri mot at me var ute i sola. Dagar med sol i Bergen er dei svoltne duene i parkane erstatta med folk. Det kryr av folk når det er sol. Her vert også folk glade, men ikkje i det heile tatt på same sett. Her smilar ein lett, tar på seg converse og dongrijakka og går ut i sola. Er det sol er det vår. Eg veit ikkje om det er evolusjonen som spelar inn her eller kva det er. Kanskje folk på aust sida av fjella tilpassar seg lettare etter klimaet. Me vestlendingar kjem levert vasstette, men er ikkje utstyrt med same isolasjon. Heile vintaren har eg vore kald frå boblejakka og inn til skjelettet. Og det finnes ikkje ein ting i verda eg heller vil enn å kaste den varme jakka og berre springa ut i genser fordi det er sol. Men denne feilen har eg brent meg på så alt for mange gonger. sjølv om sola skin så vert ein framleis forkjøla. Og som korsangar ville det vore uansvarleg. Derfor held eg på kåpa, hua og skjerf ei stund til. 


sola slik ho faktisk ser ut.


sola slit me trur ho ser ut.

og til slutt sola slik eg håpar ho ser ut.

 

Tilslutt vil eg oppfordra alle til å gå ut i sola og få sol i augene sine!

Helga og pakke!

Denne helga har vore deilig. Fredagkveld med jentevors, ut og dansa og dansa enno meir. Lørdagskviling, jobba med skule og søskenbarnkveld med Ragnhild. Mange episodar Breaking Bad, mas og tjas, pizza og sleepover. På søndag vakna eg jå Ragnhild, me gjekk tur på Grünerløkka, snakka om fastelaven og drog heim til meg og bakte bollar. Det er dei beste bollane eg nokonsinne har åte, her snakkar me perfeksjon, og besto ville vore stolt over "småtøsene" sine. Då Ragnhild gjekk byttelånte eg data med roomien og ho fekk sjå på film og eg fekk spela The Sims. Og gud bedre kor kjekt det var! 

Og så til pakken, som eg alt har introdusert i overskrifta. Det var ikkje ein vanleg pakke som ein får innpakka. Det var ei ekstra veka og ikkje minst ei ekstra helg! Eg hadde lest feil i avtaleboka mi og hoppa over ei heil veka. Så no blir det ei ekstra veka før Stockholm med klassen, Berlin med kor, heim til Bergen og så til Haugesund. Denne ekstra helga skal eg til svensken på holmen. Det gledar eg meg til! 

 

 

Ein dag (helg) i livet til Vetle, Oslo.

I helga har eg hatt besøk av Vetle. Og me har gjort Oslo. Men kva er vell ein bedre måte å visa kva me har gjort enn ei bilde framvisning. Dette er jo hovedsakleg om Vetle, men det er nokon andre som har lurt seg inn på nokon bilder. Tidligare "Ein dag i Vetles liv" finn de her og her.


Her er Vetle i Oslo...


Me var på kveldstur. Her forran posten på Grønland...



Her er Vetle framfor fengselet dei kjem ut av i Olsenbanden...


...og me bygde snømann... 


Me var på tur til Operaen.


Sjå dette før-etter-bildet av min bror!


Me var og framfor slottet.


Vetle fann seg ein smilande ven...


Me fann ein hundebarnehage (!!)


Me spelte Alias..


Me tok med oss Amalie og drog til Teknisk museum. 


Vetle ringte ein ven.


Og vil tilbake til retrosete på kollektivtraffik...


...Amalie var enig og sovna..


... men ho våkna då ho fekk sjå på jegerfly.


Vetle kjøpte seg eit fly...


... og ein bil..



Visdomsord frå Teknisk museum.


Sjølv om dette innlegget handlar om Vetle avsluttar eg med bilde av meg sjølv som ein ond verdsherskar!

Takk for besøket Vetle.

 

 

venen som eg ikkje har valt sjølv.

No er oppgåva levert og det er helg! I dag kjem ein av mine vener som eg ikkje har valt sjølv. Denne venen har eg kjent sidan han vart fødd. Brodern. I dag er det Vetle som kjem. Han skal væra hjå storesystera si til tirsdag. Og eg har planlagt teknisk museum og brettspelkveld hjå vener. Ellers veit eg ikkje kva som er verd å visa fram i Oslo?




Eg skulle finna masse gøye mobilinnlegg å sprita opp dette innlegget med, men mobilen ville ikkje, og ein må jo berre respektera mobilen. Skal prøva å Vetle til å fiksa det. 

-A 

Jo forresten! Sjekk ut roomie sin nye blogg http://jovvial.blogg.no/ ! Den er morsom og ho har 100 lesare! Det er fett da. 

"God" eller "gratulerer" med morsdag?

 I dag er det morsdag. Og i den anledning vil eg sjølvsagt påpeika at mi mamma er best. Og kulast. Og skikkelig fin. Mamma, du veit at eg likar deg. Du er jo ein av mine vener som eg ikkje har valt sjølv.


Sjølv om Vetle prøver å få bildet til å handla om han, så er det min kjærlighet til mamma som er tanken min med dette bildet. 

Eg kan byrja med å fortella om mitt eget forhold til morsdagar. Eg var i mange år motstandar fordi dersom eg skulle feira morsdag, så vil eg òg ha ein dattersdag. Me har jo trossalt både morsdag, farsdag og søndag. Så mi mamma har nok ikkje fått all den oppmerksomheten ho fortjener. Men  som alt anna tenåringsrebbelfakter forsvant også denne forrakten for denne dagen. Eller delvis, eg forstår framleis ikkje kvifor me skal ha ein spesiell dag i året kor ein skal væra snill mot mor si. Ein bør væra snill med mammo si kvar dag.

Men så til årets morsdag; Eg sendte melding med mamma med "god morsdag.". men då eg snakka med pappa seinare på dagen sendte han telefonen vidare "så du kan sei meir enn to ord.." Klart det, tenkte eg, men kva skal ein egentleg sei på morsdag. Ein skal komma med masse komplimenter, som handelsstanden har bestemt at det er nettopp i dag me skal sei dei. Men me skal visst òg legga inn ein gratulasjon eller ei lykkehelsning kor ein legg til ordet morsdag. Eg trudde eg hadde rett med "god morsdag", men på facebook rant det nesten over av statusar med "gratuerer med morsdag". Og då blei eg litt forvirra. Etter søking på internett har eg funnet ut at folk gjer begge deler. Men kva er rett og kvifor?

Eg tenker sånn at gratulasjoner er noko ein kjem med når nokon har gjennomført noko konkret, eller har bursdag (då har ein gjennomført å leva i x antall år). Så å gratulera med at nokon er mor er vell noko ein gjer i perioden etter nokon har gjennomført å få eit barn (født). Det blir litt rart å komma med gratulasjonar tjue år seinare. Mens å legga ordet "god" forran og blir litt rart for i dei andre anledningane og høgtider ein legg god forran så er det noko som ofta foregår over tid. Eks. "god jul" (juletida), "god påske" (også denne foregår i fleire dagar?), "god sommer" osv.

Men eg kom til å tenka på dei andre tilsvarande dagane med har importert, eller handelsstanden(digger det ordet) har laga for oss. Eg veit ikkje kva ein seier på valentinsdag og halloween, men eg går utifra at ein ønsker kvarandre ein god dag, og at ein dermed brukar ordet "god" forran? Og når ein tenker på "god dag" så kjennes det naturleg å legga "god" når nesteord sluttar med "dag". Derfor velger eg "god morsdag".

Det endte med sidan eg ikkje visste heilt, så brukte me heller samtalen på å prata om nettopp denne problemstillinga. Mamma meinte at det viktigaste var å få oppmerksomhet. Så når alt kjem til alt er mødre bare mennesker dei også som ønsker seg oppmerksomhet.

 

Eg blir oppriktig glad for tilbakemeldingar på kva andre skriv i morsdagskortet (evt smsen). Gratulerer eller god? 

Min ferd til Blindern en tirsdagmorgen.

Det eneste som er en verre måte å begynne dagen på, enn å begynne den med yoga, er å begynne kl 9.15 på tirsdager. Ikke for at dette er så alt for tidlig, men fordi at alle skal ta triken før dette. Alle skal ta samme trik som meg, min trikk. I dag stod jeg opp ekstra tidlig for å ha god tid og ikke måtte stresse for å rekke forelesningen. Ca en time før forelesning tripper jeg ned på trikkestoppet. Trikketuren skal jo egentlig bare ta tjue min, og i rushtida kan jeg jo legge på ti min, men alt i alt va det beregnet dobbelt så lang tid som jeg forventer at det skal ta. På trikkestoppet står det at begge de ulike trikkene kommer om 5 min. Før den ene hopper til 10, så til 6 , så til 1 før den ender opp på 6 min. Har trikken kjørt tilbake?

Etter litt over ti min kom den første trikken, men den var stappfull. De mest pågående av oss ventende, som var blitt en del, moste seg innpå. Trikkefører Syvertsen sa at vi måtte vente på neste trikk som kom rett bak. Jaja, tenkte jeg, den gjør vell det, og blei stående i snøen og ventet. Og ventet. Og ventet. Til slutt kom 18-trikken som jeg egentlig kan ta hele veien. Glede. Den var selvfølgelig proppfull, men jeg tusla inn og kjente klaustroforbien komme. Det er ikke lov med så mye mennesker på så liten plass. Det går jo ikke å puste. Det går ikke å tenke, og det er ingen plass å holde seg fast, og jeg ble stående å se for meg at trikken skulle bråbremse, at jeg skulle falle rett inn en sint mann med stresskoffert, som igjen skulle falle på noen andre. Heldigvis hadde jeg englevakt og trikken bråbremste ikke. Trikken brukte et kvarter(!) til sentrum, og jeg begynte å dra mobilen ut av lomma, som i seg selv var et dagsverk av slit med så mange folk så tett, og så at dette går jo ikke, jeg må komme meg av og springe ned å ta t-banen videre. 

Jeg kom meg av trikken og jogga på den glatte snøen forbi alle som solgte narkotika og ned mot banen. Hele veien hadde jeg en skrekkidè om at jeg kom til å falle på isen, knekke en arm, og at hele denne kampen for å rekke forelesningen var forgjeves. Heldigvis hadde jeg forsatt englevakt. Da jeg løp som en dust ned trappa, ned til banen, så jeg at det var min bane som stod der. Jeg kunne forsatt rekke det! men akkuratt i det jeg kom fram ble dørene lukket. Og de tre neste banen som kom var ikke til universitetet. En rekke stygge ord ble hold inne, mens jeg begynte å smsa pappa og Mia, for å få medlidenhet. Når jeg er sint er medlidenhet det beste triks. Mia kjenner meg og sende straks tilbake "æsj, Oslo suger" og jeg ble et lite sekund litt glad. Pappa derimot sendte et mer konstruktivt svar og spurte om det var trikkestopp. Men jeg svarte så sant var, at det var nok ikke trikken som var det verste, men alle folkene. Monstrene. 

Etter fire min (som føltes som åtte timer venting) kom banen og jeg kom meg på. Forsatt mye folk. Ikke bare folk. også skrikende barn. Da banen endelig stoppa på Blindern stasjon var klokka 09.12. tre minutter til forelesning. Fra t-banestoppet og opp til universitetsområdet er det oppoverbakke. Jeg jogga som en idiot/idrettshelt opp bakken, og innså på veien at det er godt jeg ar meld meg inn på treningssenter, for den astma/kolst-pusten der går det ikke fort nok med. Så kom jeg på, "jeg vet jo ikke hvor forelesningen skal være" for sist jeg skulle dit gikk jeg meg vill på området, ble sur og gikk hjem. Men forklaringa frå ein medstudent dukka opp i hovet. "til biblioteket, til venstre ned trappa, over veien, ned trappa og til venstre. Dette skulle gå. Klokka var blitt 09.16 og alt føltes meningsløst. For meg er det verre å være den som kommer inn tre min for seint enn å ikke komme i det hele tatt. Den følelsen er bare for grusom. Men jeg svelgte stoltheten og forsatte. biblioteket. venstre. trapp. over veien. trapp. venstre. Ok, hvor er rett rom? Innen et minutt var jeg på plass på bakerste benk. Men om det var verd hele dette morgenmareritter tviler jeg på.


"biblioteket. til venstre..."

THE END. 

Ps. Kollektivtraffikken i Oslo er jeg utømmelig å skrive om, så her er det bare å vente seg mer. 

PsPs. Jeg har tatt alle bildene fra google. Hadde jo på ingen måte tid til å stoppe å ta bilder selv.

 

 

 

slankehysteri og propaganda

Hvorfor har jeg blogg? Noen har det for å bruke det som et "speilbilde" av sitt gode liv, noen legger ut tips eller deler sine spessialfelt. Noen bruker det til å formidle politiske budskap, mens andre bruker det for å annonsere for ulike lipglosser. Noen er mest interessert i å vise sin garderobe, mens andre vil vise kunst eller bruke bloggen sin som en portefølje. Jeg har blogg for å kunne dele litt av mine tanker. Når hjernen fyller seg opp med ting jeg vil formidle. Det er for kaldt å stå i Karl Johan og rope ut alt jeg vil si, derfor er det greit å ha en nettside som er min. Bare min. Og det er jeg som bestemmer hva som skal skrives og ikke skrives, så får det være opp til dere om dere vil være med på en reise inn i mine tanker. Og mine mobilbilder. 

Det jeg har tenkt så mye på de siste ukene, og som jeg må få utrykke min uendelige frustrasjon over er slankehysteriet som kommer i forlengelse av jul. Jeg blir så sint. Uansett hvor lite jeg har lyst til å lese om utallige dietter, detoxer, bilder av slanke og trente jenter, så kommer jeg ikke utenom. Om jeg går på butikken slår forsidene meg rett i fjeset med store tabloidforsider med "Slik blir du kvitt julefettet" eller "så mye bør du veie". Tenk om vi bare et år kunne prøve, bli enige om, at i år så dropper vi disse forsidene, vi dropper å stille oss i kø for å komme først på mølla. I år så spiser vi det vi vil, og så får det heller gå at dette kanskje kommer til å synes når vi tar av boblejakka og sommeren kommer. Vi dropper kommentarene om hvordan andre ser ut, eller om hvor mye fett eller andre godsaker det er i det vi spiser. Og så får det heller være de som har dette hysteriet som blir de "unormale", og ikke oss som ikke vil presses inn i dette fokuset. Kan vi ikke prøve det et år? 

Men hvem sin skyld er kroppshysteriet, som så mange vil ha det til at det kun er unge jenter som har. For sånn er det ikke. Alle er til en viss grad med på hysteriet; både unge og gamle, gutter og jenter, til og med foreldre, tanter og foreleserene er en del av kroppskaoset. Er det avisene, bloggene, magasinene og butikkene sin feil? Jo, det er deres redaktører som publiserer og presser det på oss, men er det bare deres feil? De vil jo bare tjene penger, at sine redaksjoner ikke skal gå konkurs. For om en avis hadde vært med på mitt foreslåtte prosjekt, og ikke alle, hadde min drømmeavis vært den som kom dårligst ut økonomisk. Hvorfor? Jo, fordi vi vil jo lese om hvordan nettom jeg kan bli perfekt. Jeg innrømmer at jeg klikker på disse sakene, vil inderst inne lese hvordan jeg kan være på mitt beste, både som person og utseende. Men nettopp derfor skulle jeg ønske at jeg slapp å bli eksponert for så mye propaganda, så hjernen min kunne få tenke klart. 

Jeg vil ikke måtte lese om hvordan jeg skal bli perfekt. Dette blir fort på en dårlig dag lest som "på disse punktene er du langt fra bra, du er faktisk skikkelig dårlig". Jeg kunne selvfølgelig krydret dette innlegget med utallige eksempelbilder fra internett, men jeg vil ikke. Jeg vil ikke at min blogg, som jeg er redaktør for, skal brukes for at noen skal få lyst til å slanke seg. Vi hadde kanskje ikke blitt tynnere av å droppe all propagandaen, men vi hadde kanskje tatt det igjen med å blitt ett lite hakk lykkeligere. 

 

Ønskelista jul 2013

Som eit avbrekk i eksamenslesinga, medan eg no allerede sitt å chattr med Irmelin, skal eg visa dykk mi ønskeliste. Eg fekk brev av bestemor om at ho ønsa seg ønskeliste, og så eg slepp tenka på ting eg ønska meg så kan slekt og familie berre gå og sjå her. Det eg ønskar meg mest er sjølvsagt fred og rettferdighet på jorda, og at alle med sjulte sjukdommar skal sleppa å føla seg sm byrder og at dette skal væra tabu berre fordi ein ikkje kan sjå problemet på røntgen. Men i eit liv som student kjem det jo godt med med materielle gaver også:

 

Image 1 of SHOPPER BAG WITH STRAP from Zara
Veska. Denne veska frå Zara. 


Pyjamas. Ein god og varm pjamas i sånn stoff som gamle menn har i sin pjamas. og både buksa og "jakka".


Toastjern. Så eg kan laga god mat fortare.


Penger. Som alle andre studentar i verda ønskar eg meg pengar.


Untitled
Søvn. Eg vil kunna sova normalt ei heil natt. 


Garn. Masse garn i ein farge så eg an strikka meg eit teppe.


Kosedress. Sånn i sånt stoff som blir litt anna farge om du stryk på det i "feil" retning. Dei har det på tilbud på Cubus no. Mia og øsnker seg sånn. og me ønsker oss machande. 


Lysestaker. Disse lysestakane frå Ferm Living. Eg drømmar om å ha tre, i ulike fargar og høgder. Etter eg såg desse hos nokon me var på besøk hos i Danmark har eg sikla i munnen kvar gong eg tenker på dei! 

 

& me skal bli omskapte. Bok av Mariell Øyre og Jostein Avdem Fretland.


Sy om - igjen. Oppfølgar til boka eg fekk til jul i fjor. Av Jenny Skavland.


 Sko. Varme sko, så eg kan overleva vinteren i Oslo. 


Cards against humanity. Dette fantastiske spelet.


Zombie Dice. Og dette spelet som me spelte med Via vitae. 

 

 

Advent

I dag er eg blanda av masse kjensler. for det fyrste er det fyrste dag i advent og eg har tent lys og opna ei flaske med julebrus. Men det beste med advent er at eg no har opna wimp-spelelista "jul", og g blir nesten overraska over kor bra smak eg har i julemusikk, eg sitt og kjenner tårene er på veg etter annankvar song. Ingen Carola og Oslo Gospel chior her nei! I går var eg på disen og vart lett brisen. Det var grunna eit besøk hos Magnus. Denne gongen måtte me sitta i sofaen på kjøkkenet istaden, då eg før har forklart alt som er feil med den andre sofaen han eig. Eg kunne ikkje risikera å knekka haebeinet no når det er advent. Me såg på Dexter, åt pizza (som eg laga!), og hadde juleverkstad. 



For det andre har eg eksamen om fire dagar, men no kom Odd (Ødd) og Sissel på øyrene her, så no går det egentlig greit det og. Det er stressande med eksamnar. men som sagt nett no sitt eg i ei lita euforisk boble her, så no skal eg nok greia det og. Og så på fredag flyr (bussar) eg landet. Etter for og mot-lister og diskusjonar med kroppen min blei konklusjonen at eg ikkje får væra med å synga julekonsert i Oslo i år, det er dumt, men ein må høyra på kroppen sin og av og til. Så eg reiser til svensken min. Det skal bli fint. Eg skal sussa! hihi.

Men eg trur berre eg må dela denne spelelista med dykk, så det ikkje blir sittande og høyra på "nå er den hellige time" og "himlen i min famn", for det unnar eg ingen. Lista, som og kan brukast som inspirasjon til di eiga liste finn du her.  

No skal eg kosa meg med norsk morfologi og syntaks. Ha ein fin dag. 


 

Lev eller er i live?



Det er stor forskjell på å leva og på å væra i live. At ein stirrar apatisk ut i lufta og høyrar på den same songen om og om igjen er ikkje å leva. Når dagens bragder var å gå til apoteket og så ein tur på butikken for å kjøpa brød. Eg sjekka til og med postkassen og har satt på ein klesvask. Så dette har vore ein travel dag. 








Eg vil heim.

No hadde eg skrive eit langt innlegg, men eg la det heller i eit word-format som eg kun kjem til å visa til pappa. Evt når eg ein gang i framtida skal skriva bok. Om det å væra ung og soldat i sitt eget liv. Eg er redd for dykk, ca fem lesarane, som les det eg skriv. Tenk om de misforstår, eller syns det eg har på hjarta er teit. Derfor har eg begynnt å få ei lita samling av tekstar lagra på dataen, i ei mappa lagra med passord. Eg er redd for folk. Og eg vil ikkje væra våken. Men eg vil ikkje sova heller, for eg har så mye mareritt og sjuke drømmar for tida. 

Egentleg vil eg berre dra heim. Heim til den regnfulle byen, mellom dei deprimerande høge fjella. Eg vil sitta på fanget til mamma, og låsa meg inne på rommet mitt. 

Sidan eg er redd for å både skriva og visa bilder fra mitt egentlige liv har eg heller lagt til nokon bilder frå internett. 









 

#hashtag















Eg er i Bergen, hipsternes egen by. I den anledning lot eg bruttern kle meg opp i hans klær. Resultatet ser de her.....Men no sitt gutten og høyrer på listepop, så kor hipster han eigentleg er er ikkje godt å sei.

Anna og Magnus på nye eventyr - IKEA.

Først må eg berre sei at mobilen min veldig ofta ikkje vil samarbeida med dataen min, og difor får eg ikkje lagt over bilder, som igjen fører til at eg ikkje bloggar/ det går tid frå bildet blir tatt til det vert blogga om. Så veit de det. 

Så, det har seg sånn at i kjellerleiligheten på Storo, som MAgnus deler med sine hybelkaniner, har han kanskje den verste sofaen i sofaen - og benkar sin eksistens. Ein knekk halebeiner av å sitta i den, og om ein sitt for lenge, les ti min, stopper all blodtilførsel til rumpa. Og sånn kan han jo ikkje ha det. Og ikkje minst, sånn kan jo ikkje eg ha det når eg kjem for å sjå Firefly eller Dexter. Derfor var det sjølvsagt at eg skulle stilla både mine auger og rumpa til disposisjon då det skulle handlas ny sofa.

Historien startar forige fredag. Det var sol og eg hadde på meg for tjukke klær. Me møttes på t-banen, og innsåg at me ikkje hadde nådd ikea-bussen. Derfor gjekk me å kjøpte oss is. Og satt oss ved sidan av dei narkomane på fortauet og venta i ca ein time. Fortauskanten var nesten bedre å sitta på, enn sofaen Maggi har i sin heim. Då me endelig hadde tatt bussen til ikea, åte på gourmet-resturanten og åte desert starta ekstremsporten. Prøvesitta samtlege sofaer på ikea. Og ikkje berre sitta i dei, dei skulle også bestå visse testar:
1.sitta i den. Var den mjuk nok?
2. Er det plass til at eine kan liggje når den andre sitt? evt endrar dette mjukheit/tyngdekraft.
3. Slengetesten. Kan ein slenga seg ned i den og framleis ha ein bevart rygg og halebein.
4. Den må sjå bra ut.
5. Magnus sine mål på kor stor den skulle væra. skulle visa seg at dette punktet ikkje var lett å kombinera med dei andre. 


for stor...


for liten....


bare veldig stygg, og dessutan er det ikkje ein sofa, men ein rosa utedass.

Etter me hadde prøvd alle sofane og innsett slaget tapt gjekk me istaden ville i kjøkken, ramme og opphengs avdelinga. Denne galskapen førte til at me måtte montera då me kom heim. Eg vil ikkje snakka om kor lang tid me brukte på å montera ein krakk, men det finnes videoklipp, som kanskje ein gong blir klippa sammen for å vise nettopp kor lang tid det tok. Me måtte også bytta lokaler for å finna dei nødvendige redskap for å skru den saman.


Krakk fekk me ikkje til, men handymannen monterte skoskap i ein fei, medan eg såg på.

Då kvelden kom og eg skulle heim til austsida av byen måtte eg jo ha krakken med meg, så eg hadde krakken med meg på trikken, og folk såg rart på meg.

 

Mørket.





















Bilder frå ulike fotografar, alt frå weheartit.com 

Av og til blir det svart. Og ein finn ingen veg opp frå det mørke holet som ein vert dratt ned i. Og det er så vanskeleg og forklara for både seg sjølv og andre kva ein kjenner. Energien vert sugd ut av alle kroppsdelar. Tankane får skylappar og det er vanskeleg å tenka logisk. Og håplausheta ein kjenner over å ikkje vita korleis ein skal verken kjempa imot eller beskriva det. Av og til får ein lyst til å berre skjella ut nokon, men så veit ein ikkje heilt kven, og då blir det ikkje noko av, og sinnet berre forsett å bygga seg opp. Tilslutt vert det berre ei tvangstrøya som sitt med tre dobbelknutar. Då blir ein handlingslamma og ser berre ut vindauga og ser på fuglane utanfor, ser på at lauvet fell av trea. 

 

"the only way is to let go get rid of all the fears

of not being perfect my goal seems perfectly clear

and terrified if i let go i also lose myself

and i don't wanna be somebody else"

- Maria Mena "I always liked that".

Oschlo!

Hei bloggen! 


Me blogging!

No er eg komen til hovudstaden og har  byrja å gjera byen utrygg. Min makker i kriminaliteten er Magnus, også kjent som Maggi. 

"obay me!" ropte nettopp Magnus mot kameraet sitt. Det er nok fordi han har fått seg ny tryllestav at han er litt høg på seg sjølv...


Legg merke til "skjegget"!

Siden Magnus er min beste, og einaste, ven her i Oslo, er det berre til å venta seg mye bilder av denne lekkerbisken framover! Han er singel. 

Men ta det rolig, det kjem framleis masse bilder av meg sjølv og!




 

Sommer og skolefri!

Hallo godt folk. Då er ferien gått inn i sin avsluttande del. Om to veker og ein dag byrjar skulen. "Kor skal du gå Anna?" Jo, eg skal flytta til Oslo. TIl Gamle byen, og studera Nordisk ved UiO. Eg skal bli student! Vesle jenta med litt over gjennomsnittet konsentrasjonsproblem skal bli student. Men før eg drar til Oslo skal eg ei lita veke til sumarbyen Kristiansand! Der skal me nemles setje opp spelet om St.Halvard. Eg skal vera med å gjera regi og scenografi. Det vert spennande. 

Men før eg reiser for å så flytta har eg framleis ein dag heima. Den skal gå til å pakka ned alt ein treng. Det er så kolosalt kjeisamt å pakka. Det kjem inn på topp fem lista over kjeisame ting å gjere; rett etter å knyte skolisser, ta på seg sokkar og skifta sengetøy, og rett før å pussa tenner! 

Denne ferien, som desverre spring mot målstreken, har vore veldig bra. Den har sprunget heilt frå meg, og eg sitt igjen med litt mobilbilder som eg tenkte å dela med dykk:


Ferien byrja i Sverige. Der var eg og han kjekke svensken min ein tur til Allingsås. Allingsås har mange kattar, flest kafèar i Sverige og er innspelingstaden for min nye favorittserie, Molanders!


Eg kjøpte med meg litt godteri heim. Det er bra å vere ven med dei på godteributikken..


Heima i Bergen havna eg på fest med desse turtelduene.


Eg retta også litt for ein stakkar som hadde sendt inn eit lesarinnlegg til Bt.


Det blei det taco på golvet.


Så var det tur til Kongshaug, og eg vart gjennforent med desse vakre skapningane!


Eg var på Stord og tok bilder med Besten.


Så måtte eg heim til Bergen for å eta meir taco..


I ferien har eg drukke vin med fine vener...


... og grilla med desse venene som eg ikkje har valt sjølv.


Eg har hatt besøk av Solveig, men ho var mest opptatt av å flørta med bror min.


Vetle har hogga ned eit tre fordi den tok sol.

Fleire bilder kjem i neste innlegg. 

 

Kjøpte bikinitrusa i feil rosafarge..

Det har vore ett dramatisk døgn: i går, etter at me hadde åte middag med halve jæren, var me å gjekk rundt i litt butikkar. Og eg såg ei bikinitrusa som i mitt hove var perfekt til den nyinnkjøpte bikinioverdelen. Eg betalte og var no eigar av den neonrosa bikinitrusa. Lykke.
Så no når eg skulle ta den på meg, såg eg at det var ikkje heilt samme farge. Krise.

Dagens outfit, kreta 2013

Pjamasshorts fra house of lindex, topp frå russetida frå house of children working and hm og bikinitopp frå monki og caps frå usa.

Har diverre ikkje kunne skriva i det sista grunna tre nye gnagsår. Men no er eg tilbake!

Les mer i arkivet » Desember 2014 » Mai 2014 » Mars 2014
hits